اي  وا‍ژه  بي معني                     رؤيائي  بي تعبير

آغاز ترين  پايان                        آزاد ترين  تقدير

از قلب  تو ميرويد                     نغز غزلي  تازه

پنهان  شده اي  در من                  گمنام  پرآوازه

***

تو سايه  خورشيدي                   تو بوسه ي در بحران

تو دلهره اي  آرام                     مهتاب ، تر از باران

آرامش  توفاني                        مي سازي  و ويرانم

رسوائي  راز آلود                    مي پوشي و عريانم

***

من  حادثه  بردوشم                   من عشق  نميدانم

در هيچ  تمامم  كن                     تا زنده شود جانم

من را تو به خود خواندي           معشوقه  نا خوانده

دل را به ازل  بسپار                  يك دم  به  ابد مانده

الهی

گربردار کنی رواست ،

مهجور مکن .

وگربه دوزخ فرستی رضاست ،

از خود دور مکن .

رساله دل و جان خواجه عبدالله انصاری

ولي  آدم آرزومند  تو  بيا بون  نمي ره  

مگر  اينکه  وا قعا  دلش  بزرگ باشه .

چون  تو  بيا بون  آدم  به  آرزو ها ش  نمي رسه .

آدم ا سيرم  بيا بون  نمي ره ،

بيا بون  جاي  آدماي  بزرگه ،که آماده رفتن ا ند

 ا ما  نرفته ا ند .

جايي  براي غايب شدن

جايي  براي گريستن

جايي  براي  " منحصرا"  خدا رو ديدن

جايي  براي ا ستجابت دعا

جايي  براي بي ريا  بودن

جايي که رياکار  توش  نمي ره

جايي  براي گفتگو کردن

جايي  براي رهايي  از  هر چي  مده .

جايي که اگه  بري کسي  نمياد که  سراغتو  بگيره

جايي که کسي  به کار  آدم کاري  نداره

جايي که  چيزي  نيست که گرفتار  حا سد  باشي

چيزي  نيست که  سرش  بخل  بورزند

و اگه کسي رو ببيني  يا  ازت  فاصله  ميگيره ،

 چون از شر ، ا نس و جن  رفته  بيا بون ،

 يا  به درستي  با هات  شفيق  و رفيق  ميشه ،

چون  فقط  تويي  و  اون .

جايي  براي  شکران  نعمت  و  توکل  به  او

 يا  جايي  براي  اونايي که نمي تو نن  تحمل کنن .

فقط  مي دونم جاي  خوبيه  براي گمنام  شدن

گمنامي  هم غمي  نيست

 خدا که  ديده و  شنيده  چه  حاجت که ديگران  ببينند و بشنوند

جايي که  روح او نو مي پسنده ولي  جسم ازش  فرار  مي کنه .

يه  بيا بون ديگه  هم  هست

بيا بو ني که جسم او نو مي پسنده  ولي روح  تحملش  مي کنه

بیابو ني که ا سمش  خيا بو نه . . . ! ! !

نه به انتظار یاری نه ز یار انتظاری

غم اگر به کوه گویم بگریزد و بریزد

که دگر بدین گرانی نتوان کشید باری

سحرم کشیده خنجر که چرا شبم نکشته است

تو بکش

تو بکش که تا نیفتد دگرم به شب گذاری

نه چنان شکست خوشتر که دوباره سر بر آرم

منم آن درخت پیری که نداشت برگ و باری

که نداشت برگ و باری

حسین (علیه السلام)

سرسلسله خیل عاشقان عالم است

و

ریشه همه دوستداران او در کربلاست .

اگه خونه ات قلب منه

سینه زدن در زدنه

_{* و قبره في قلوب من والاه *}

من عرف نفسه فقد عرف ربه ؟ ؟ ؟